1982 წლის 14 აგვისტოს ჩარგალში ტრადიციულად ვაჟაობა აღინიშნებოდა. ჟურნალისტმა ნაზი შამანაურმა სიტყვა ითხოვა, მაგრამ ნება არ მისცეს. მაშინ მან საზოგადოებას მიმართა, მომეცით საშუალება, გადმოგცეთ, რა უჭირს ან რა ულხინს ვაჟას სამშობლო კუთხეს, მთიელ ხალხს: გუდამაყრის, მთიულეთის, ფშავ-ხევსურეთის მოსახლეობას. ვაჟასადმი პატივისცემა მარტო ვაჟაობაზე შეკრებით, გულზე მჯიღის ცემითა და პატრიოტული ლექსებით ხომ არ გამოიხატებაო. ამის თქმა იყო და რაიკომის მდივნის მითითებით ნაზიც და დედამისიც სარა ინაშვილი მილიციამ დააპატიმრა. ნაზის ჩამოართვეს 77-გვერდიანი ნარკვევი, რომელიც ფაქტობრივად იყო ჟურნალისტური გამოძიება დუშეთის რაიონში მომხდარ ბოროტმოქმედებათა, რომელთა უკან ამ რაიონის მესვეურები იდგნენ. ნარკვვს საფუძვლიანად გაეცნენ რაიკომის მდივანიცა და ძალოვანი სტრუქტურის ხელმძღვანელებიც და დედა-შვილს ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში "მკურნალობა" მიუსაჯეს. შამანაურმა პროტესტის ნიშნად 70 დღე იშიმშილა. მედპერსონალი მისი შიმშილობის შეწყვეტას იმით ცდილობდა, რომ "ლანცეტს სასამდე აჭერდნენ, კოვზს ბურღივით უტრიალებდნენ ხახაში ზეწრებით შეკოჭილს" (ამას ნაზის დღიურებში ვკითხულობთ). ბოლოს სასიკვდილოდ სცემეს და თავის ქალის მძიმე ტრავმით 1983 წლის 6 იანვარს მე-9 საავადმყოფოში გადაიყვანეს, სადაც ერთ კვირაში გარდაიცვალა.