მეოცე საუკუნის ქართველი მართლმადიდებელი ბერი, ქართული ეკლესიის მიერ წმინდანად შერაცხული გრიგოლ ფერაძე – ადამიანი, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დროს ებრაელ ბავშვებს საკუთარი ნებით შეჰყვა გაზის კამერაში, სადაც ის მათ ზღაპრებს უყვებოდა, პატარები რომ არ მიმხვდარიყვნენ, რა საშინელი ბედი ელოდათ, თავისი ცხოვრებიდან ასეთ ამბავს იხსენებს: საქართველოდან წასვლამდე იგი სოფელ-სოფელ დადიოდა და გლეხებს რწმენის შესახებ ესაუბრებოდა. ერთ-ერთი ასეთი შეხვედრის შემდეგ მასთან ერთი თეთრთმიანი მოხუცი მივიდა და ჰკითხა: „როგორ ფიქრობ, შვილო, ჩვენთვის, ქართველებისთვის სახარებაუფრო მნიშვნელოვანი წიგნია, თუ ვეფხისტყაოსანი?“ გრიგოლ ფერაძე თავის მოგონებებში უტყდება მკითხველს, რომ როგორც მართლმადიდებელი მღვდელი, იგი „რა თქმა უნდა, ვალდებული იყო“, ეპასუხა მოხუცისთვის, რომ სახარება უფრო მნიშვნელოვანი წიგნია. „რა ვიცი, რა ვიცი“... უნდობელი ღიმილით ჩაილაპარაკა მოხუცმა და თავის გზას გაუდგა. ამ ამბავს გრიგოლ ფერაძე მოხუცისადმი ღრმა პატივისცემით განმსჭვალული იგონებს, როგორც რაღაც იდუმალ გამოცანას... - ავტორი